Wantrouwen

19-01-2015 09:03

Een vriendin beschuldigt mij van iets wat ik niet gedaan heb. I am flabbergasted. Hoe kan zij dat nu denken ? 

Ik wéét dat het háár probleem is, háár kijk op de wereld, op mensen. Desondanks ben ik behoorlijk pissig, gekwetst.

Ik laat haar weten dat ik haar wantrouwen níet verdien en ze geeft me gelijk. "Maar ja, ik heb zoveel meegemaakt, het zit er gewoon in "

Het is waar, ze mankeert van alles en heeft het nodige voor de kiezen gekregen, maar toch...het blijft knagen: Ik heb zó vaak voor haar klaargestaan, al haar ellende keer op keer op keer op keer enz. aangehoord, me dunkt dat ik me zo langzamerhand wel bewezen heb.

Ik vind het treurig als je zó in het leven staat, als je niet kúnt of wílt zien dat er mensen zijn die het wél goed met je menen. Als je toch overal iets achter zoekt en vooral overal het negatieve van ziet, hoe kun je dan gelukkig worden ? Iets wat zij zo graag wilt (zegt ze).

Het wantrouwen is haar probleem; dat ik me gekwetst voel, is weer mijn probleem. En ook meteen mijn eigen schuld...ik had het tenslotte aan kunnen zien komen, dat ik vandaag of morgen aan de beurt zou zijn.

Tja, en nu ? Nu weet ik het even niet.

Wat ik wel weet : Wantrouwen maakt meer kapot dan je lief is :(

Terug